حال ندارم برم ببینم شماره چند :|
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
ببار ای بارون، ببار- محمود کریمی
از کلِ نوحههای دنیا این دوتارو دوست دارم. خیلی هم. و توی همهی فصول سالم گوششون میدم.
من کلا عزاداری برای امام حسین بلد نیستم. همین دوتا رو هم وقتی گوش میدم فقط حس قشنگی بهم میدن. یادم نمیاد تا حالا گریه کرده باشم و درک هم نمیکنم که چرا. وقتی سعی میکنم سختیایی که کشیدنُ به یاد بیارم فقط این میاد تو ذهنم که اونا واسه هدف سختی کشیدن. کلا آدما واسه هر هدفی باید بسته به بزرگیش سختی بکشن دیگه. هر هدفی بهایی داره بالاخره. و معمولا وقتی کسی به هدفی میرسه آدما واسش غصه نمیخورن که بندهخدا چقدر سختی کشید. میگن تلاشاش، تحمل کردناش جواب داد. من نمیتونم واسه آدمای بزرگی که هدف بزرگی داشتن و سختیای زیادی رو هم بخاطرش تحمل کردن گریه کنم. ضمنِ اینکه هنوز با اون روایتِ خیلی شایعی که میگه امام حسین علی اصغرو روی دست بلند کرده و طلب آب کرده مشکل دارم. خب، یه احتمال ضعیف میدم که یه موقعی که بچه دار بشم بتونم اینو بفهمم.
اولی رو شجریانِ پدر هم خونده. من این یکی ورژنو بیشتر دوست دارم ولی اگه عشقِ شجریانید گوگل کنید پیدا میشه!
برچسب: ای امان ای امان,امان ای دل ای دل,امان ای دل ای دل کریمی,امان ای دل ای دل حسین,امان ای دل ای دل محمود کریمی,امان ای دل ای دل به کربلا,امان ای دل بسوز ای دل,
نویسنده: سام طاهری