به روی خودتون نیارید که من همون دیشبیم یا کی باورش میشه من از الان دانشجو حساب میشم؟ :))))))

ببین من حتا اینقدر دیوونهم که الان از ته دل خوشحال و هیجانزدهم و دارم روزشماری میکنم که باروبندیلمو ببندم و برم :))

ب.ن: کلا میدونید، بدن من دربرابر غم و غصه به شدت مقاومه. بیشترین مدتی که تونستم برای یه مشکل ناراحت باشم و گریه کنم سه روز بوده :دی بعدش وارد مرحله ی پذیرش و نگاه به نیمه ی پر لیوان میشم :))

ب.ن۲: درواقع الان تنها دغدغهم اینه که بقیه فرندزو تو این یه هفته ببینم تموم شه چون لپتاپ ندارم و فرمتشو هم موبایلم نمیخونه و درکل نمیتونم ببرم بقیه شو تو خوابگاه ببینم :دی